Τι να 'χει απογίνει τάχα η ανάμνηση των ημερών
που έζησες εδώ πάνω στη γη και σου υφαίναν
την πίκρα ή τη χαρά, κι ήταν ο κόσμος σου;
Όλα αυτά χάθηκαν μέσα στο αεικίνητο ποτάμι
των χρόνων· κι είσαι πια ένα λήμμα σ' ένα ευρετήριο.
Σ' άλλους έδωσαν οι θεοί αιώνια δόξα,
επιγραφές ή προτομές, μνημεία, σχολαστικούς ιστορικούς·
για σένα, άγνωστέ μου φίλε, ένα μονάχα ξέρουμε:
πως κάποιο βράδυ άκουσες τ' αηδόνι.
Ανάμεσα στα σκοτεινά ασφοδίλια, ο άδειος ίσκιος σου
θα στοχάζεται πως οι θεοί δεν του σταθήκαν γενναιόδωροι.
Οι μέρες όμως είναι ένα πλέγμα από ασήμαντες δυστυχίες·
και μήπως υπάρχει μοίρα καλύτερη απ' τη στάχτη
που αποτελεί το υλικό της λησμονιάς;
Άλλους, τους καταυγάζουν οι θεοί
με το αμείλικτο φως της δόξας, που εξερευνά τα σπλάχνα μας
λογαριάζοντας και την παραμικρή χαραματιά,
το φως της δόξας που, στο τέλος, αφήνει και μαραίνεται
το ίδιο ρόδο που πριν λίγο εξυμνούσε·
μ' εσένα στάθηκαν πιο σπλαχνικοί, αδελφέ μου.
Στην έκσταση ενός δειλινού που ποτέ δε νυχτώνει
ακούς ένα κελάηδισμα: του Θεόκριτου τ' αηδόνι.
J. Borges
