και να 'μαι, φτάνω χωρίς σχέδιο,
χτυπάω και μου ανοίγουν, μπαίνω και βλέπω
τα πορτρέτα του χτες στους τοίχους,
την τραπεζαρία της γυναίκας και του άντρα,
τις πολιθρόνες, τα κρεβάτια, τις αλατιέρες,
και μόνο τότε αντιλαμβάνομαι
ότι εκεί εμένα κανείς δεν με ξέρει.
Βγαίνω έξω και αγνοώ σε ποιους δρόμους περπατάω,
αγνοώ πόσους άντρες έχει καταβροχθίσει τούτος ο δρόμος,
πόσες φτωχές και πολυπόθητες γυναίκες,
εργάτες κι εργάτριες από διάφορες φυλές
και με αμοιβές απλώς κάτι ψίχουλα.
P. Neruda
