Σε αγναντεύω λύπηση
σ’ ένα κελί σου θεαματικό
Μία μέρα σαν κι αυτή κόντρα αισθήσεις
Η θάλασσα από το παράθυρο καθρεφτίζει ομορφιά και πόνο
Ο ήλιος σε βασανίζει να σπάσεις
τα δεσμά του δροσερού ονείρου σου
Στον ουρανό πετάνε οι μάνικες
για να σβήσουν με δάκρυα μια απέραντη θλίψη
Στιγμές να περιγράψω τη κλοπή της ησυχίας
Στα μετόπιστεν ο καθρέφτης της γαλήνης
έσπασε από το δαίμονα της λαίλαπας διαόλου χέρι
Κραυγή σιγής με τα μάτια στο ταβάνι
ανάσες θυμού και νοερές βωμολοχίες
Αγκίλωση σκέψεων που χάνονται
οι λέξεις σβήνουν στους τοίχους
Η ώρα ροκανίζει τους στίχους
με προσπάθεια διασκέδασης της αδράνειας
Η φαντασία σκοντάφτει την αρμονία
σε πνίγει στις στάχτες
Εδώ γύρω έχει χαθεί η μισή απόλαυση πλέον
Πρέπει να αρχίσω να μετρώ τις νύχτες
Ο αποχωρισμός κομπόδεμα θα σαλπάρει
με ευχές υπομονής και ανασυγκρότησης
Ανάταση ομορφιάς προσδοκά πάλι αυτός ο τόπος
Διακοπές ήταν από το ταξίδι της ζωής
ανακατεύοντας τους κώδικες
Μια αναζήτηση ο στόχος
σε εικόνες μνήμης για το μέλλον.
Λ. Ζουλούμης
