Πάντα ο εαυτός μου

Εγώ που επιθυμούσα να μιλήσω για έναν αιώνα
μέσ’ από τούτο τον ιστό,
που είναι μόνιμα το υπό κατασκευήν έργο μου,
όπου κι αν κοίταξα βρήκα μονάχα τον εαυτό μου
και η πραγματικότητα μού διέφυγε.
Με πρόθεση καλή, όσο μπορώ να ξέρω,
αφέθηκα ανοιχτός στον άνεμο:
κασόνια, ερμάρια, τάφοι,
ημερολόγια με τους μήνες της χρονιάς,
κι από την κάθε χαραμάδα που άνοιγε
εμφανιζόταν το πρόσωπό μου.

Όσο περισσότερο με κούραζε
το απαράδεκτο του προσώπου μου,
τόσο περισσότερο για τον εαυτό μου μίλαγα
και, το χειρότερο,
συνέχιζα να περιγράφω τον εαυτό μου
όταν περιέγραφα ένα γεγονός.
Τι ανόητος που είμαι –είπα χίλιες φορές–
να επιδίδομαι με μαεστρία στην τέχνη της περιγραφής
του ίδιου του εαυτού μου
λες και δεν είχα τίποτε καλύτερο
να δείξω από τη φάτσα μου
και τίποτε καλύτερο απ’ τα λάθη μου.

Αδέρφια μου, θα ήθελα να ξέρω,
είπα στην Ένωση Ψαράδων,
αν όλοι έτσι λατρεύουνε τον εαυτό τους.
Η αλήθεια είναι –μού αποκρίθηκαν–
ότι εμείς ψαρεύουμε ψάρια
ενώ εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό ψαρεύεις
και ύστερα γυρνάς να τον ξαναψαρέψεις
για να τον ρίξεις έπειτα στη θάλασσα.

P. Neruda