Πληρότητα

Μόνος μου δεν είμαι τίποτα. Η ποίηση
Είν’ ένας πίδακας χρωματιστός που τινάζεται
στον ουρανό κι απ’ τους δυό μας-σα νάμαστε
οι δυό όχθες του ίδιου ποταμού, ή του ίδιου
γερακιού τα φτερά που δε θα μπορούσε
να πετάξει με το ένα του. Είμαστε
δυό φλέβες νερού που συγκλίνοντας βγαίνουν
από ένα μάτι στο φως. Ο καθένας μας
-κ’ οι δυό μας μαζί-ξεπερνάει τη μοίρα του.
Είμαστε
οι καμπάνες του χρόνου που απολύει τις ώρες του.

Ν. Βρεττάκος