Αθανασία

Δημιουργέ και Πλάστα θνητών και αθανάτων,
όταν ο άγγελός σου συντέλειαν σαλπίση
και ζωντανοί πετάξουν από τα σάβανά των
οι πεθαμένοι όλοι, που θάχουνε σαπίσει,
εγώ ας μην ακούσω το σάλπισμα εκείνο
και μέσα εις το χώμα μοναχός μου ας μείνω.

Ξέρω καλήν ιδέαν πως έχεις και για 'μένα
και θέλεις να με βάλης μαζί με τους καλούς,
γιατί δεν έχω κάμει αμάρτημα κανένα
παρά πως γράφω στίχους απ' όλους πιο πολλούς.
Αλλά δεν θέλω πάλι να ζήσω εξ αρχής...
μου φθάνει τόσος βίος καθ' όλα ευτυχής.

Εκ της αθανασίας ζητώ να με γλυτώσης
κι' ουδέ να σού καπνίση να με μετεμψυχώσης.
Ας μη γενώ και πάλιν ή άνθρωπος ή κτήνος,
ας μη φανώ με όψιν γαιδάρου είτε λύκου,
ουδέ να γίνω άνθος ή γιασεμί και κρίνος
για την κομβιοδόχη του τρυφερού Στεφίκου.

Γ. Σουρής