Ο κρυφός λόγος

Δε θέλω από τα χείλη μου την ώρα αυτή να βγάλω
Το λόγο τον ατίμητο, το λόγο το μεγάλο,
Που κρύβω χρόνια και καιρούς μεσ' στης καρδιάς τα βάθη.
Δε θέλω ο ένας να τον πη κι' ο άλλος να τον μάθη,
Και μ' άλλα λόγια ταπεινά κι' ο λόγος ο δικός μου
Να σέρνεται, να τρίβεται στα στόματα του κόσμου.
Θέλω και δίχως να τον πω, εσύ να τον μαντέψης,
Θέλω και δίχως ν' ακουστή, εσύ να τον πιστέψης,
Θέλω το λόγο μου βαθειά μεσ' στην καρδιά να κλείσης,
Και θέλω να μ' αποκριθής χωρίς να μου μιλήσης.
Και τότε να διαλαληθή στον κόσμο απ' άκρη σ' άκρη,
Με το διπλό χαμόγελο, με το διπλό μας δάκρυ,
Με τη διπλή μας τη χαρά, με τη διπλή μας λύπη,
Με τη διπλή λαχτάρα μας και με το καρδιοχτύπι,
Και τότε να το μάθουνε χωρίς να τους το πούμε,
Και τότε να μην τώχωμε κρυφό πως αγαπούμε.

Γ. Δροσίνης