Ψυχή φρουμάζει, κόκκινη ψυχή σαν αιμοστάτης!
στρώμα ζητάει του ύπνου της τη μυροφόρ' αγκάλη
κρίνου, που περιλάμπιζε με ταναφτέριασμά της,
κρίνου πόχει γι' αυτήν κλειστά τανέσυρτά του κάλλη.
Τέτοιος και μες στη σιγαλιά της νύχτας της δροσάτης
σε Σε πετάει ολόψυχος κι ο λογισμός μου πάλι·
μη σού ταράζει τα όνειρα; κ' ίσως θαρρείς ο μπάτης
πως σού χαιδεύει ανάλαφρα τ' ωραίο σου το κεφάλι;
Θα σ' ανανοιώση η φλόγα του στο πιο γλυκό σου βύθος
που η μαγιωμένη ξάπλωσε βραδιά στο αγνό σου στήθος
κάτω απ' τα πεύκα τα παλιά η κάπου σ' έρμο βράχο.
Κι αν κάτι μάθης γύρω σου θερμά να φτερουγίζη,
Με ουδ' όσον ήχο θάκουες σαν ξένο αυτί βουίζη−
θα πης το χέρι φέρνοντας στο μέτωπο: «Τι νάχω;»
Ι. Γρυπάρης
