Όταν θα 'ρθη του χωρισμού η ώρα, και θα τρέξη
Με μια φροντίδ' αγγελική Εκείνη να του φέξη,
Πως τρέμει μήπως άθελα 'ς την κόρη φανερώση
Το τρυφερό του μυστικό ευδαιμονία τόση.
Σιγά τραβούν, εμπρός αυτός, και 'πίσω του εκείνη
Φως μελιχρό 'ς το δρόμο του όσω να φύγη χύνει·
Αλλ' η ζωή οπού σκορπά 'ς τα βράδια του η ζωή της
Είνε γλυκύτερη απ' το φως που βγάζει το κερί της.
Προτού η θύρα ν' ανοιχθή και βγη 'ς τα σκότη πάλι,
Μια καληνύχτα να της 'πη γυρίζει το κεφάλι·
Και με την ύστερη ματιά που επάνω της στυλώνει
Θαρρεί πως βλέπει την Ψυχή, όταν δειλά σιμώνη
'Κεί που κοιμάτ' ο Έρως της, μ' ένα κερί 'ς το χέρι,
Για να ιδή τη μαγική θωριά του που δεν ξέρει…
Κ. Παλαμάς
