Μαγιοβότανα

Μια νεράιδα μ' εγέννησεν
Από θνητό πατέρα,
Ω μοίρα και ω παράδαρμα
Στον κόσμον εδώ πέρα!

Οι ξωτικές οι ανάερες
Στην όψη της σαρκός μου
Με κοιτάξουν παράξενα
Και φεύγουν απ' εμπρός μου.

Στοιχειό με λένε οι άνθρωποι,
Και μακραίνουν με τρόμο·
Και ξένος πάντα βρίσκομαι
Στης ερημιάς το δρόμο.

Η γριά Ζωή ακουμπώντας με
Χαιδευτικά στα στήθη,
Μου λέει το παραμύθι της,
Το αιώνιο παραμύθοι:

− Βασιλοπούλα αγάπησε
Το ξανθό παλληκάρι
Και ζούσε με μονάκριβο
Καημό για να το πάρη.

Αλλά μια μέρα ο Δράκοντας
Της φύλαγε καρτέρι,
Και την άρπαξε κ' έφυγε.
Που πάει; Κανείς δεν ξέρει! −

Στέκει το Βασιλόπουλο
Με το σπαθί στη βίγλα,
Για να πιάση την άγνωστη,
Την καταλύτρα Στρίγλα.

Στων άστρων το τρεμόφεγγο
Την ξανοίγει· είν' εκείνη!
Σπλάχνα κρατάει παιδιάτικα,
Και το αίμα τους πίνει.

Ωιμέ! κ' η Στρίγλα η φόνισσα
Είταν η σαστικιά του,
Η αγνή, η καλή, η πεντάμορφη…
Και σωριάζεται κάτου.

Κ. Παλαμάς