Το Χαμόγελο

Ωραία γυναίκα, το τρελλό το γέλιο σου διαβαίνει,
σα μάταιος ήχος και σκορπά, κι ούτε μία ηχώ ξυπνά
στην ακατάδεχτη καρδιά, που αγάπη τήνε δένει
μ᾿ αθώα χαμόγελα βουβά.

M᾿ αυτά που δείχνουνε χαρά, με κάποια που σκεπάζουν
τον πόνο τους αμίλητον οι ευγενικές ψυχές,
μ᾿ εκείνα που μαραίνονται κρυφά και ξεθωριάζουν,
σ᾿ αρχαίες εικόνες σκοτεινές,

Και μ᾿ όσα ακόμα ούτε αλαφρά δε σκίζουνε τα χείλη,
κι αστράφτουν μόνο στων ματιών βαθιά τη σιγαλιά,
ωσάν τ᾿ αντιφεγγίσματα που απλώνονται το δείλι
στην πελαγίσιαν ερημιά...

Λ. Πορφύρας