Το μονοπάτι που κατηφορίζει προς τη θάλασσα
οραματίζεται να γίνει κάποτε η Μεγάλη Λεωφόρος
που με ταχύτητα θα διασχίζουν
των αδηφάγων τουριστών τα ευτυχισμένα στίφη.
Την οχλαγωγία προσδοκά κι έπαψε πια
ν’ ακούει τα πουλιά στα δέντρα και στους θάμνους.
Οι μελωδικοί τους ύμνοι πλέον δεν το συγκινούν
ούτε και τα υπέροχα δοξαστικά τους.
Έχει το άλλοθι της μοναξιάς, αλλά στο βάθος
γνωρίζει καλά πως δεν θ’ αντέξει τους εκσκαφείς
μήτε το πρώιμο της ταφόπλακας, το τίμημα
του σφάλματος, το βάρος της ασφάλτου.
Γ. Κασαπίδης
